Ég hlakka líka vodalega til ad sjá tig!

Ekki deyja ofn!

Mín persónulega vanraeksla á ofninum stafar af tví ad ég kemst ekki inná síduna til ad skrifa í skólanum. Mér tykir fyrir tví.
En nú er ég á frábaerum píanókúrsi í Wasserburg am Inn í Baejaralandi. Aedisleg borg med tröngum hellulögdum götum og midaldahúsum í öllum regnbogans litum, fjósalykt og fólki í týskri trakt hlaejandi ad selja heimatilbúna sultu. Svo er allt fullt af litlum saetabraudsbúdum sem gera mann ódan. Allir nemendurnir eru med sérherbergi (ég med útsýni yfir kirkjugardinn) og vid fáum tíma á hverjum degi ef vid viljum. Á kvöldin eru svo tónleikar og eftir tá er okkur bodid á veitingahús. Kúl, ge? Í fyrrakvöld (tá átti ég einmitt pappírsbrúdkaupsafmaeli)sigldum vid á Inn (áin sem umlykur borgina einsog eyju, sama og rennur hjá Innsbruck) á litlum báti med langbordi og píanói um bord. Og fengum sushi og hvítvín og menn léku chopin noctúrnur og clair de lune í tunglskininu. Yndislegt tó pappírsbrúdguminn hefdi gjarnan mátt vera med.
Kem heim 9. ágúst.