Sá og heyrdi Il Trovatore í gor, med hinni yndistryllingslegu Nagelstad í adalhlutverki. Hún var ad vísu ekki eins gód og í Normu um daginn, en engu ad sídur feikiágaet. Fölskumaelir minn blikkadi samt raudu ljósi allan tímann, ég hélt ad enginn vaeri falskur í óperuhúsi í útlöndum, en thad er nú ödru naer! Sérlega áhugaverd var sena thar sem karlakór stód frammi á gangi og söng á móti einhverju á svidinu, langa senu og alltaf 3/4 tóni nedar. Thetta vaeri kannski ekki í frásögur faerandi nema ad tenorinn (sem var óvenju ósmekklegur og notadi grenj-klökkn-effektinn á hverjum tóni) söng baksvids í enn ödrum pitsheimi.
Ég nenni ekki ad aefa mig í dag og er ad hugsa um ad fara í baeinn ad kaupa eitthvad fallegt á heimili vort.