I.
seinkun á mætingu annarra á æfingu gerir tad ad verkum ad ég hefdi getad eytt talsverdum tíma í ad úda braudmolum í munnhol og góm á hipp kaffihúsinu á Andra Langgatan. En tad hefdi hvort sem er verid örugglega leidinlegt, tad var allt of mikid af of hupp fólki tarna. Ì samrædum vid Jens um daginn var ég spurdur hvort ég teldi sjálfan mig vera "hip". Hvad segir madur vid tví? Nei? Ad sjálfsögdu ekki, madur segist vera ad minnsta kosti jafn hyp og andskotinn sjálfur (ef ekki ögn betur en svo). Audvitad er madur höpp! Ha! En audvitad rústadi ég hipleika mínum nokkrum mínútum sídar med tví ad bidja um "kaffe" á Oji (gasalega hep stadur). Ef ég hefdi verid sannarlega hüp hefdi ég tilgreint nákvæmlega hvurs slags kaffidrykk ég vildi. Tannig ad ég er ad öllum líkindum ekkert svo húpp lengur. Kannski bara smá.

II.
Ì Svítjód hefur ordid "hæ" mun minna verdgildi en á Ìslandi, og er tví tess vegna dreift um vídan völl, daginn út og inn og jafnvel án umhugsunar. Tetta er tví sannköllud paradís fyrir vafasaman "hæ"-sjúkling eins og mig. Èg get sagt hæ vid hvern sem ég vil. Tetta er mjög orkusparandi, tví í stad tess ad eyda orku í ad ignorera hálftekkta einstaklinga getur madur afgreitt tá med einu hræbillegu hæi og haldid sídan leidar sinnar (í sumum tilfellum getur madur jafnvel haldid leidar sinnar eins og ekkert sé). Èg mun halda förelesning og námskeid um tetta mál tegar ég kem heim til Reykjavíkur, og í framhaldi af tví stofna Hæskóla Ìslands (not to be konfjúsed with Hæskólinn í Reykjavík).

III.
Sænskur braudkostur er ómeti, smjörid er óætt og osturinn er eins og plast. Annars hef ég tad bara fínt.