Hugsanatengsl mín og önnur óskyld fyrirbæri leiddu hugann ad tví hversu gjörsamlega off tad var tegar ég ældi á teppid fyrir margt löngu. Vil ég taka fram ad ég minnist tessa atburdar adeins med ljúfsárri nostalgíu, og enn fremur tek ég fram ad engin biturd eda blygdun skyggir á atburd tennan. En tetta verdur meir og meir off eftir tví sem ég pæli í tessu...sem er náttúrulega bara skemmtilegt, ég sem Ìslendingur er stoltur af tví ad hafa verid fulltrúi tjódar minnar á tessari heilögu og frómu stund glediausunar í leigdum sal. Fulltrúi hins óheflada og grófa í velferdarríkinu Sví "ursäkta mig" tjód. Já, svona getur verid gott ad gubba í vörmu skauti tjódernis síns. Tad er í raun og veru hlutverk mitt sem Íslendings ad gubba ödru hverju á teim stundum sem hreinlega krefjast gubbunar. Tetta er sennilega bara genetískt...persónuleiki minn er nú feginsamlega kúpladur frá tédri stund gubbunar, og er tetta hreinlega edli mitt ad verki. Ad fordæma athæfid er ad fordæma tjód mína. Og slíkt er ótæk hegdun.