Èg var í sporvagninum ádan og rak tar augun í konu nokkra sem var í raun réttri karlmadur á trítugsaldri, annad hvort á fyrstu stigum hormónamedferdar eda hreinlega íklæddur kvenmannsfötum. Einnig rak ég augun í fjórar vinkonur á gagnfrædaskólaaldri sem geisludu af óvissu um eigid ágæti í augum hverrar annarrar. Tær tekktust varla tótt tær voru greinilega búnar ad vera vinkonuhópur í minnst tvö ár. Og sídan töludu tær um eitthvad sem tær voru allar sammála um ad væri "ótrúlega neydarlegt eitthvad". Tetta er hrædileg samblanda fyrir sjálfstraustid; ad vera fjórtán ára og Svíi í tokkabót. Nei, tá er nú skárra ad vera Ìslendingur og bara rúlla í gegnum lífid eins og ekkert sé, án allra vandkvæda sem adrar óædri tjódir turfa ad kljást vid. Èg man ekki betur en ad ég hafi alltaf verid fullkominn. Og ég geri mér fullkomlega grein fyrir tví ad ég sem einstaklingur endurspegla tjód mína í heild sinni. Eda ætti ég ad segja heild minni? Er ég Ìsland sjálfur?

Annars er trommari hér í Svítjód sem er íslenskur og heitir Pétur Östlund og hefur búid hér sídan á áttunda áratugnum eda tar um bil. Hann tykir spegla tjódarsál Ìslands svo vel ad tad kallar hann enginn Pétur lengur. Hann heitir Ìsland.