Föstudagurinn langi var yfrid mikill sidbótardagur. Èg hékk heima og gerdi nákvæmlega ekki djakk sjitt og tad var fallegt. Tad er falleg athöfn ad gera ekki rassgat. Tad ber vott um ædruleysi, sidbót og idrun. Til tess ad vísa enn frekar lotningu mína og idrun ákvad ég ad framlengja föstudaginn langa yfir í laugardag. À laugardeginum svaf ég enn lengur frameftir og gerdi enn sídur rassgat. Svoleidis nirvana sidbótarinnar gerist ekki nema hjá gudhræddustu mönnum. Enda er ég kominn af prestum langt aftur í aldir.

Atburdi sídustu daga má telja á fingrum annarar handar:

1) eyda tveimur tímum í ad borda morgunmat og lesa blödin
2) horfa á tvær bíómyndir í IKEA-fylltu súdarherbergi Stillimyndarmannsins
3) verda vitni ad dyrd Mårtens tar sem hann stód á nærbuxunum í dyragættinni med saltarann í hendinni, leitandi ad páskabodskapnum
4) standa sjálfan mig ad tví ad tala vid götukött á sænsku, tví tad er tekkt stadreynd ad öll dyr í Svítjód skilja sænsku, tad stendur í einhverri löggjöf
5) standa sjálfan mig ad tví ad íhuga hvort enska væri ekki meira vid hæfi en sænska

Og tetta var nú allt. Èg fór ekki í skólann í gær eda fyrradag, en hyggst nú snúa aftur til fyrri sida eftir tímabundna frelsun Páskahátídarinnar. Gut påsk.