Já, tad er eins og vid manninn mælt. Myrkrid er í kringum okkur. En tad get ég sagt ykkur ad um daginn var eldri madur í sporvagninum sem hafdi tann ósid ad tala smolltolk vid his fellow commuters. Hann var jartein. Hann sagdi ad tad væri ótrúlega kalt, en brádum kæmi febrúar og sídan mars, og tá kæmi nú vorid. Sídan lauk hann smoltokinu med tví ad segja "já, kæru vinir, tad eru betri tímar framundan". Sídan vatt hann sér út úr sporvagninum eins og Gud almáttugur. Og ég var náttúrulega stórhrifinn af frammistödu tessa manns. Hann hafdi gert sjálfan sig ad völvu og jartein. Betri tímar framundan. Já, tad skal ég segja ykkur ad tetta gæti nú ekki gerst í Stokkhólmi, tar sem munnleg samskipti á almannafæri lykta af yldu og saur.

Ì nótt dreymdi mig ad ég væri annar lögreglumadur af tveimur ad elta tvo tjófa á götum úti. Tetta var reyndar í Stóragerdinu. Annar tjófurinn var Òttar Martin Nordfjörd. Mér tókst ad elta hann uppi vid Esso bensínstödina. À medan ég hafdi hann í greip minni og hann var ad reyna sleppa úr henni áttum vid í samrædum um hvad tetta væri nú ótrúlega steikt adstada. Èg meina hérna er vinur minn Òttar og ég er bara starfs míns vegna ad taka hann fastan. Tetta var svona samviskuspurning. Vid vorum alveg sammála um ad tetta væri nú alveg steikt.

Benedikt: Til hamingju med afmælid. Tú ert prydisdrengur. Kauptu tér nú karamellur eda slikkerí fyrir hundrad kall og ég skal svo láta tig fá hundrad kall í stadinn tegar ég kem heim. Èg skal splæsa á tig dönskum brjóssigg elsgu beibígaurinn minn. Svona, hlauptu nú af stad.