Sæll elsku vinir. Ég var barasta að vakna frá djamminu í gær og eins og gefur að skilja er ég þooookkaleega steiktur í hausnum núna. Mikið er nú annars langt síðan maður tjáði sig svo skriflega. Þetta er bara helvíti fine, fyrir utan hvað ég er tregur til að aðlagast íslensku lyklaborði aftur. Til dæmis get ég sagt ykkur að öll ð, þ og æ hafa verið skrifuð rangt í fyrstu tilraun hér í þessu bloggi. Annars skrifaði ég líka ansi hreint munúðarfulla og getnaðarlega ljóðrænu í gestabók Magneu í gærnacht. Það var ljóð sem er að mínu mati á þennan veginn:

Mér verður litið hornauga til Ólafar
er hún setur fingur í munn
og ég geri mér grein fyrir
kynleika hversdagsleikans.

Og þetta var bara í aðra gestabókina. Hin póesían minnti jafnvel enn meir vissan ungfýr með fitu í hári og dagblað í krika á Mokka. Hann er alltaf í hlýrabol...jú nó...ég held að þessi Svíþjóðardvöl mín sé alvarlega farin að veikja áður sjálfvirkar varnir mínar gegn óþarfa listfengi í daglegu lífi. Ætli það sé svo slæm hugmynd eftir allt saman að flytja með flautuhópnum til Chile? Hvar er aftur búðin þarna með kristallana og orkudjúsið? Hver er Paula? Hvað varð um Nash? Er fallegt að spila lag í F# á panflautu? Hvernig lýsir maður dropasteinshelli í tónum?