Um tessar mundir er ég í fullri vinnu vid ad skapa mér minningar frá Svítjód. Til ad skapa minningar verdur madur ad drekka mikid áfengi. Ì gær var nú gaman. Vid fórum nokkrir út ad borda á pólskum veitingastad, tar sem vid bordudum steiktan ost og drukkum Staropramen. Tar var í fylgd kvikmyndalid nokkurt, skipad tremur ungum stúlkum sem vid hittum á swingtónleikunum á midvikudaginn. Ein var ljóshærd, ein var eins og Elísa í Kolrössu og ein leit nokkurn veginn út eins og Hans Orri. Tær voru staddar í Gautaborg til ad gera heimildarmynd um syn ungra drengja á tilhugalífid. Altso ekki okkur, heldur einn annan gaur sem byr í Gautaborg. Tær voru bara ad borda med okkur. Sídan fórum vid á stúdentapöbbinn minn og loks var eftirparty í herberginu mínu. Ef madur er einhvern tíma staddur í Svítjód, tá er besta partytrikkid ad vera med sænsk-íslenska vasaordabók vid hendina. Heldur tad medalsvíanum uppteknum í á ad giska tvær klukkustundir. Og sídan fengu allir bláan Opal og hlustudu á Sigur Rós. Tad vantadi bara fyrirlesturinn um Laxness og Nóbelsverdlaunin og íslenska náttúru og tá hefdi ég fengid vidurkenningu ferdamálaráds fyrir vel unnin störf í landkynningu. Tad er ekki hægt ad flyja frá landkynningarsyndróminu.

Èg var ad hlusta á Bob Hund og teir eru skemmtilegir.