Diskó og sjöventís ballid var fjarzka gaman og tad var stöd ad spila, fólkid tók vel í mjúsikkid og allir voru gedveikt drönk og hressir. Hreeessir. Ì gær sá ég loksins Crouching Tiger, Hidden Dragon (eda öfugt...) og hún var líka ofsalega gód og leid hjá eins og stór tykk bók. Tess má geta ad ég hef reynt ad sjá tessa mynd alveg hrikalega oft en aldrei tekist tad. Alltaf af tví ad Stillimyndarmadurinn vildi alltaf horfa á vídeó í stadinn eda eitthvad álíka hresst og spennandi. Ì dag hef ég ekki gert neitt vitrænt, ég setti á mig föt og madkadi mér fram í eldhús og spiladi á spil og át nybakada kanilsnúda. Tad var ansi hreint fínt. Sídan var hún Kajsa (ábyrgdarfulltrúi lydrædisins) svo gód ad lána mér bleika kvenhjólid sitt svo ég gæti nú prófad ad hjóla í skólann. Tannig ad ég hjóladi í skólann á bleiku kvenhjóli og tótti ég vera ansi merkilegur. Tad var allavega starad á mig úti á götu. Ætli fólk hafi ekki grunad mig um hjólatjófnad. Èg hef líka áreidanlega brotid fullt af sænskum umferdarreglum, tví eins og sannur Ìslendingur held ég ad ég geti hjólad hvar sem er. Svona áreidanlega eins og tegar bændurnir komu inn í Reykjavík á hestum í gamla daga og töltudu á Grána inn í Landsbankann ad bidja um lán.

Gruss Gott!