Já, ég veit hvad tú meinar, Sverrir. Tegar madur er svo vanur tví ad umgangast eina manneskju getur madur umgengist hana med tægd og kyrrd án tess ad hafa áhyggjur ótægindum í tjáskiptahjúpnum. Veggur kurteisinnar er horfinn og fólk getur ófeimid gengist vid tögn hvors annars án ótæginda. Hins vegar ber ad varast ad blanda saman gódri tögn og vondri tögn. Vissulega getur tögnin verid refsivöndur reidinnar ef tví er ad skipta, og öll munum vid eftir tví tegar Bjartur í Sumarhúsum skildi Àstu Sólillju eftir í hrollkaldri tögn í stad tess ad tjá henni reidi sína og vonbrigdi. Verum ekki eins og Bjartur. Vopnumst ekki tögninni á ögurstundu. Notum hana hyggilega og ávallt í gódu samvægi vid innri tilfinningar okkar.

Góda viku,

Sigtryggur Rúnarsson
Sálfrædingur og skólastjóri

ps. munid eftir ad vökva blóm hjartans á hverjum degi!
pps. munid líka ad tad verda engir regnbogar til án oggulítils regns!
ppps. mússjímússsjíí!