Gódan daginn sjálf. Tegar ég kom heim í gærkveldi um ellefuleytid ákvad ég ad setjast inn í eldhús og chilla á pakkanum med tebolla í hægri og samrædur í vinstri. Eitt leiddi af ödru og ádur en ég vissi var klukkan ordin hálf trjú og triggja tíma samrædur voru ad baki med hæstvirtum tátttakendum Anders og Köjsu í hámarki. Tetta er nokkud merkilegt. Tetta minnir jafnvel á badstofur fyrri alda tar sem fólk sagdi sögur langt fram á nótt. Einnig vard ég ad (sænskum) manni í nótt, tar sem ég gekkst undir manndómsvígslu á sænska vísu. Èg prófadi snus, og tad án tess ad æla. Tetta var mjög skrytid. Madur setti tetta undir vörina. Fyrst stingur tetta svolítid, sídan verdur tad heitt og sídan fær madur nikótínkikk. Ì stuttu máli svimadi mig bara og ég var máttfarinn í nokkrar mínútur. En nú er ég sem sagt ordinn Svíi.

Anders fékk sér kærustu um daginn (eins og ad drekka vatn). Ad vissu leyti er hann sami madur og ádur. Hann gengur enntá í svörtum fötum med pentagrammyndum á, er snodadur og stundar indónesískar bardagaítróttir. En skyndilega er hann hættur ad steikja sér pulsu eda hamborgara. Òjá. Anders er farinn ad baka, og tad med kærustunni. Tad er merkilegt. Hann er búinn ad kvengerast. Tau er jafnan ad finna í eldhúsinu med svuntur og smjördeig í hönd, bakandi litlar bollur eda pæ. Lokastiginu var nád tegar hann sagdi vid mig um daginn: "Eiki, langar tig ad koma med okkur á skauta í vikunni?". Djöfladyrkendur fara ekki á skauta. Ekki nema teir séu ad leyna einhverju. Hann liggur sennilega í andlegu bjarnarhydi og undirbyr einhverja hrædilega áætlun um ad deyda alla frumburdi í heimasveit sinni. En tangad til mun hann baka bollur og fara á skauta med bros á vör.