Sverrir, ég hef trjú ord handa tér. Annad teirra er lysingarord, en hitt er nafnord. Ordin eru eftirfarandi: Sjálfstædur og Atvinnurekandi. That's right, Sverrir. Tú og yfirdráttarheimildin tín eru ad fara út í sjálfstædan atvinnurekstur. Ekki lesa um The Loft, stofnadu The Loft! Nú er tækifærid, Sverrir! Tad er kominn tími til tess ad tú takir fullnadarpróf titt sem Ìslendingur. Stofnadu tinn eigin bissness. Mætti ég stinga upp á sólbadsstofu, vídeóleigu eda vefsídugerd? NEI ÉG VEIT: TAPASVAGNINN/LATTEVAGNINN!! Tú verdur med svona pulsuvagn í Faxafeni, nema hvad ad tú ert ekki med pulsur, heldur tapas og latte! Chekit! Sídan ferdu brádum ad gera út kvíarnar og stofnar útibú á Raufarhöfn og Trékyllisvík (sjómenn turfa líka tapas). Eftir svona hálft ár verdur tú ordinn einn ríkasti madur Nordurlanda! Og hverjum er tad ad takka? Nú audvitad besta vini tínum honum Eiríki, sem gaf tér hugmyndina. Og ad sjálfsögdu addáendunum, sem hafa verid svo duglegir ad kaupa tapas og latte. Tad verda sennilegast fundin upp sérstök Edduverdlaun bara til ad heidra tig, Sverrir, svoköllud Heidursverdlaun Eddu ellegar hlidarflokkur á svidi veitingareksturs í háklassa. Àdur en langt um lídur verdur tú sídan med eigin verdlaunaafhendingar, hinn svokallada "Sverrir", sem veittur verdur til hvers tess sem sker sig úr fjöldanum vardandi lattefrumur per rúmsentimetra líkama síns. Eda eitthvad. Èg er farinn ad ojfa mig.

Samt, Sverrir, tú ert skyldugur til ad hafa tig í frammi vardandi Sjálfstædishúsid gamla. Tetta er tækifæri til ad göfga menningarlíf Reykjavíkur, og tú einn hefur vald og kraft til ad knyja málid í gegn. Já! Stofnadu samtök! Pantadu vidtal vid Ingibjörgu Sólrúnu! Eitthvad!