Leikhús

Lífid er leikhús, amk hjá mér thessa dagana. Var ad vinna á frumsýningu í fyrradag og fór á sýningu í gaer. Ég get ekki gert upp vid mig hvort ég elska eda hata leikhús. Annars vegar finnst mér thad ótrúlega heillandi, einsog í gaer til daemis, thá sat ég á fremsta bekk í pínulitlum sal med smink- og ljósalyktina í nösunum og heyrdi andardráttinn í leikururnum thar sem their stódu einn metra frá mér en voru í ödrum heimi. Og ein leikkonan var svo mögnud ad hún hefdi ekki thurft ad opna munninn. Bara hvernig hún beygdi bakid örlítid sagdi alla söguna.
En svo er eitthvad vid stemninguna í kringum leikhús sem mér finnst svo klígjulegt. Á frumsýningunni var td ógedslega mikid af einhverju flippudu lidi ad troda sér uppá leikarana afthví leikhús er svo kúl. Og af thví thad er svo frábaert ad vera alltaf ad káfa hvert á ödru og reykja hass. Kannski er thad samt thetta med tilfinningarnar sem truflar mig mest. Thad er eitthvad óhuggulegt vid thad ad geta ordid önnur manneskja alltíeinu med einhverjar rosalegar tilfinningar og stigid svo nidur af svidinu og kysst konuna sína og bara thóst elska hana! Hvernig getur madur treyst thví? Hefur madur thá engar sannar tilfinningar? Erum vid öll fredin? Er ég ógedslega eftirá med thessar paelingar?