Ég afsanna að það sé nördalegt að blogga í þessum skrifuðum orðum. Sjáið þið ekki hvað svalleikinn drýpur af þeim um leið og augu ykkar renna yfir þau í taumlausri aðdáun? Þessi orð geisla nefnilega af innbyggðu sjálfsöryggi og kúli sem er tímalaust. Einhvern tíman heyrði ég einhvern segja að þessi skrifuðu orð, hér og nú, væru hafin yfir leysiefnaþefjandi plastfnyk nútímans og hæfu sjálf sig upp í himinhvolf almættisins, en þó á sama tíma jafn kúl og jarðtengd á yfirvegaðan máta að þau eru hægðalosandi. Já, Bjössi, þú mátt eiga það að þú hefur aldrei skilið kúlið.