Það er mitt persónulega mat að morgnar Íslands séu helst til snemma á ferðinni. Maður er alltaf sofandi þegar þeir birtast og síðan þegar maður ætlar að vakna og taka á móti þeim þá eru þeir komnir í úlpuna og á leiðinni út í bíl. Bless morgunn, sagði ég til dæmis þegar ég vaknaði, vitandi það að það var engin leið til að bjóða honum upp á kaffi eða seríós. Annars er það helst að frétta að í kvöld hyggst ég sjá Beitiskipið Pótemkín eftir þann mæta og mér að flestu ókunnuga leikstjóra Eisenstein. En sinfónían hyggst sum sé leika tónlist ShostAkovitchschs undir henni. Og yfir henni. Og jafnvel til hliðar við hana. Jæja veriði nú sæl og fyrirgefið þennan viðbjóð sem maður er að basla við að hafa fyrir augunum á ykkur. Fyrirgefiði. Þetta er ógeðslegt, ég veit það. Afsakið. Gjöriði svo vel. Fyrirgefðu. Afsakið. Já. Aha. Afs-ha.