Mikid skólp hefur runnid til sjávar sídan sídast. Tad var mjög gaman á föstudaginn, ég drakk alveg nokkrar tegundir og jafnvel margar í einu. Undir lok kvöldsins var ég ordin í svo gódu skapi ad ég ákvad ad tjá gólfteppinu gledi mína. Èg turfti sídan ad hreinsa gledina upp sjálfur med eldhúspappír og vatnsdreitli. Èg er viss um ad tad sést ekki lengur á teppinu hvad ég hafi verid gladur á föstudaginn. Èg komst einnig ad tví ad allar stúlkur í heiminum eiga kærasta. À laugardaginn var sídan komid ad matarbodi hjá Ìslendingum, sem reyndist vera skemmtan hin mesta. Tar voru samankomin óperusöng-nemi/-kona/-vari, básúnuleikari (Söl), hornleikari (madur Söl), píanisti og fleira. Òperusöngvarinn var tenór af lífi og sál. Hann minnti mig á Kristján Jóhannson í munnsvip, rödd og augnsvip. Eins og ég kvöldinu ádur var hann mjög gladur. Samt ekki tad gladur ad hann hafi tjád tad á líkamsvessatengdan hátt, en hann var...sumsé...já. Hann heitir Rúnar eitthvad og er ad fara ad syngja adalhlutverk í óperunni í Gautaborg í næstu viku. Èg man ekki hvada verk tad var. Maturinn var rosalegur og líka alveg gasalega dekóratívur. Aha. Söl (Ingibjörg Gudlaugsdóttir) er næstum tví sama manneskja og Anna. Mjög fyndid. Tetta hef ég sagt ádur, en tad kom berlega í ljós (jafnvel allberlegar en ádur) tegar hún taladi af ástrídu um bókmenntir og litteratúr ad hér var komin manneskja med sama genamengi og Anna Gudlaugsdóttir.

Bengt, kennari minn og módir, hringdi í mig ádan og spurdi hvort ég vildi ekki spila smá brass á fimmtudaginn, smá Wagner og Lisszt. Jújú, sagdi ég. Tetta er farid ad verda hin klassískasta vorönn hjá mér. Sem er fínt, mér finnst tetta gaman, tad er gaman ad kynnast tónlistinni á tennan hátt. Klassík er verdug athygli minnar. Hún á mig skilid. Takk fyr.

eellsku bússímússí krúttbollurnar mínar!

Eiríkur "le fleur" Òlafsson

ps. drullid ykkar skítugu fingrum á lyklabordid og skrifidi eitthvad, vidbjódslegu sálirnar ykkar. Òged.
pps. eeelllsku mússjí!