The Oven Of Truth

Hæ diskó

ég veit það er langt síðan ég blók hér, en það er nú bara eins og tiden gar, lífið er ekki einfalt eins og lítið grimmsævintýr. Um þessar mundir hef ég þrjú hjól á snærum mínum hérna í Amsterdam. Eitt þeirra keypti ég, en hin tvö hef ég "erft" eftir þau Örvar og Kristínu, en þau dvöldu hér um hríð um daginn og skildu eftir hjólin sín í misveikri von um að sjá þau aftur einn fagran veðurdag. Þrátt fyrir þrefalda hjólaeign mína ákvað ég að taka taxa heim úr bænum núna áðan. Já, ég er að verða gamall. Þetta er óhugnanlegt. Annars er alveg óborganleg sálarheill að geta hjólað, svona dagligdags. Hugurinn flögrar á vit hnífskarpra hugrenningatengsla og atburðasósa dagsins verður stundum að tærum ísskúlptúr af lógík og óaðfinnanlega hönnuðum tilfinningarökrásum þegar maður hjólar sæll og glaður um bæinn með eyrun full af tónlist (eða eyrun fullkomlega laus við tónlist).

Í nótt dreymdi mig að ég væri staddur í bænum með vinum mínum og ég átti fótum mínum fjör að launa af því að það var allt morandi í dúfum og dúfnaskít. Ég eyddi talsvert meiri tíma en gáfulegt var í að leita að draumaráðningu á internetinu. Í dag sá ég svo mjallhvíta dúfu flögra eins og fiðrildi á undan mér þegar ég hjólaði í skólann. Tilviljun?

Ég kem heim laust fyrir miðnætti 1. júlí. Gvuð veit hvort ég kem aftur til Hollands sem nemandi í framhaldsnámi eða hreinlega nemandi á brott búslóðina mína. Ég þarf sennilega að hjóla þetta á hreint.

Glaðlig hilsen,

Eiríkur