Gord dammitt, allways eitthvad vaesen. Gjordi annars tha nybreytni ad fara trompetlaus i skolann i morgun, vegna praktiskra astaedna. Praktisku astaedurnar virdast samt nuna vera hangandi a lestarstod i Haag, skaelandi og oanaegdar. Svo sit eg her, trompetlaus og gratandi. Nadi samt ad aefa mig a pianoid, marklaust og arty. Er sko ekki med neinar notur med mer til ad aefa, sem gerir thad ad verkum ad eg galdradi upp impressjoniskar stemningar upp ur sal minni, bara eins og hendi vaeri veifad. Sidan kom kennari inn og thurfti ad nota stofuna. Hun helt greinilega ad eg vaeri pianoleikari, sem er orugglega af thvi ad eg slo svo vandadan og omfagran lokahljom thegar hun gekk inn i stofuna. Vid raeddum ymislegt um stodu listarinnar, og thad ad vera klassiskur tonlistarmadur i heimi hradans og a old upplysinganna. Einnig komumst vid ad nidurstodu um ad litur Db moll hlyti ad vera dumbraudur. Ad samtalinu loknu fellumst vid i fadma eins og gamlir menn, og svo baud hun mer a briddskvoldid sitt, sem er alltaf a manudogum vid hlidina a Esso stodinni vid Dam Skver.

Roger that, holdum bara i vonina.