Ég er currently haldinn þeim óendanlega létti sem fyllir brjóst hólpins manns, er hefir nýverið horfst í augu við sjálft Dýrið, ellegar Belsebúbb, eða öllu heldur hrun drauma sinna. Það var allavega þannig að ég fyllti samviskusamlega út endurumsókn í FÍH um jólin (að hætti vel skipulagðs nemanda). Skrifstofan setti umsóknina mína samviskusamlega í vitlausa möppu, og þannig komst ég að því fyrir tveimur vikum að ég væri samviskusamlega ekki skráður í skólann. Þá fyllti ég vinsamlegast út aðra umsókn sem var vinsamlegast misskilin á þann hátt mér var ekki hugað nám hjá öðrum en trompetkennara (á meðan ég ætlaðist til þess að stunda nám hjá bæði trompetkennara og Dr. Hilmari Jenssyni). Ég hringdi í skrifstofuna áðan og komst óafvitandi að þessum sorrí misskilningi. Og þá vissi ég strax, að ég hafði orðið fyrir Belsebúbs vélum, og setti umsvifalaust tögl og hagldir á gæðing minn og reið niðr í Svínadal að hitta Sör Jónsson, prest. Hann gaf mér mixtúru almættisins deum og sagði mér að setja blautt saltvatn á bringspalirnar kvölds og morgna og halda mig frá dimmum skúmaskotum, þar er böðlar liggja í fylgsnum. Einnig gaf hann mér svona sniðugt jójó með mynd af Kristí Kóngi innaní. Allavega, það leit ekki út fyrir að ég gæti verið hjá Hilmari í vetur út af einhverjum örmum skrifstofumistökum. Og þess vegna var ég grautfúll í vinnunni um allavega klukkutíma skeið. En síðan, eins og fyrir galdur, hringdi skrifstofukonan (Júlía) í mig (mig) og sagði að það hefði losnað pláss hjá Hilmari rétt í þessu (einhver únglingspiltur hætt við að vera í Fíh í vetur). Og nú er allt eins og það á að vera og þess vegna er ég currently haldinn þeim óendanlega létti sem fyllir brjóst hólpins manns er hefir nýverið horfst í augu við sjálft Dýrið, ellegar Belsebúbb, eða öllu heldur hrun drauma sinna. Bíngó og vei og nú er kaffi í vinnunni.

Maximum respect to Egil and the Dawn!