Gódan daginn, allir saman. Èg er hérna alveg prumpandi gladur. Èg var í tíma ádan sem er eins konar kennslufraedi fyrir impróvisasjónskennara. Markhópurinn er gaggóaldurinn og samspil er tad sem málid skal fjalla um. Tetta er mjög lítill bekkur, vid erum bara fimm held ég. Allavega, tá er kennarinn gamall gaur ad nafni Gunnar Lindgren. Hann er mjög kúl gaur, og í raun og veru er hann bara ad spjalla um lífid og tilveruna í tessum tímum. Sumsé, gamall, haedinn kall ad rabba vid okkur um samspilskennslu hjá 15 ára krökkum. Gunnar er kúl. Mér skilst samt ad tad sé til annar kúrs sem heitir "Tónlistin og spurningarnar um Lífid". Hann fer tannig fram ad madur hittir Gunnar einn og spjallar vid hann um stelpur og eitthvad og svo faer madur einingar fyrir tad. Tad hlytur ad vera kúl kúrs.

Hérna í skólanum er fólk ekki hraett vid ad vera vaemid á nyaldarlegan hátt (daemi: kúrsinn sem heitir "Musiken och Livsfrågorna"). Tad er eiginlega arfleifd frá hippatímanum og ECM fjalladjassinum, held ég. Anders Jörmin samspilskennari á texta af tveimur lögum sem vid spilum í samspilinu. Teir eru alveg frekar hraedilegir, talad um kristalljós og prisma og sólarupprás og eitthvad svona. En tad sem gerir tetta allt í lagi er hvad tetta er sett fram á ófeiminn og hreinskilinn hátt. Hann er líka ófeiminn vid ad tala um vaemin efni, sem er gott, af tví ad stundum er naudsynlegt ad leida hugann ad arty og vaemnum efnum. Málid er samt ad vita hvar á ad stoppa, held ég. En tad er aldrei gott ad stoppa ádur en madur byrjar, eins og stóri artyóttinn hefur stundum krafist...

Nidurstadan er sem sagt ad ég aetla ad skrifa ljódabók tegar ég kem heim og hún á ad fjalla um litla stúlku sem á kjól úr regnbogaefni og syngur lög sem hún heyrdi frá kristalhörpunni undir fossinum. Hehehe...